...عید بر عاشقان مبارك باد                  عاشقان عیدتان مبارك بادعید ار بوی جان ما دارد                   در جهان همچو جان مبارك بادبر تو ای ماه آسمان و زمین               تا به هفت آسمان مبارك بادعید آمد به كف نشان وصال              عاشقان این نشان مبارك بادروزه مگشای جز به قند لبش             قند او در دهان مبارك بادعید بنوشت بر كنار لبش                 كاین می بیكران مبارك بادعید آمد كه ای سبك روحان             رطلهای گران مبارك بادچند پنهان خوری صلاح الدین            بوسههای نهان مبارك بادگر نصیبی به من دهی گویم            بر من و بر فلان مبارك باد

...من بیخود و تو بیخود (من مست و تو دیوانه) ما را کی برد خانه من چند تو را (صد بار تو را) گفتم کم خور دو سه پیمانه در شهر یکی کس را هشیار نمیبینم هر یک بتر از دیگر شوریده و دیوانه جانا به خرابات آ تا لذت جان بینی جان را چه خوشی باشد بیصحبت جانانه هر گوشه یکی مستی دستی ز بر دستی و آن ساقی هر هستی با ساغر شاهانه تو وقف خراباتی دخلت می و خرجت می زین وقف به هشیاران مسپار یکی دانه ای لولی بربط زن تو مست تری یا من ای پیش چو تو مستی افسون من افسانه از خانه برون رفتم مستیم به پیش آمد در هر نظرش مضمر صد گلشن و کاشانه چون کشتی بیلنگر کژ میشد و مژ میشد و ز حسرت او مرده صد عاقل و فرزانه گفتم ز کجایی تو تسخر زد و گفت ای جان نیمیم ز ترکستان نیمیم ز فرغانه نیمیم ز آب و گل نیمیم ز جان و دل نیمیم لب دریا نیمی همه دردانه گفتم که رفیقی کن با من که منم خویشت گفتا که بنشناسم من خویش ز بیگانه من بیدل و دستارم در خانه خمارم یک سینه سخن دارم هین شرح دهم یا نه در حلقه لنگانی میباید لنگیدن این پند ننوشیدی از خواجه علیانه سرمست چنان خوبی کی کم بود از چوبی؟ برخاست فغان آخر از استن حنانه شمس الحق تبریزی از خلق چه پرهیزی اکنون که درافکندی صد فتنه فتانه

...خوشا به بختِ بلندم که در کنارِ منیتو هم قرارِ منی هم تو بیقرارِ منیگذشت فصلِ زمستان، گذشت سردی و سوزبیا ورق بزن این فصل را، بهارِ منیبه روزهای جدایی دو حالت است فقطدر انتظارِ تواَم یا در انتظارِ منی“خوش است خلوت اگر یار یارِ من باشد”خوش است چون که شب و روز در کنارِ منیبمان که عشق به حالِ من و تو غبطه خورَدبمان که یار تواَم، عشق کن که یارِ منیبمان که مثلِ غزل های عاشقانهxad ی منپر از لطافتِ محضی و گوشوارِ منیمن “ابتهاج”xadترین شاعرِ زمانِ تواَمتو عاشقانهxad ترین شعر روزگار منی“جویا معروفی”